-अरुण वडुलेकर
माझें मलाच आता, जगणे कबूल नाहीं
हलक्या कलेवराचें फिरणें कबूल नाहीं

भरल्या खतावण्या या काळ्यानिळ्या वळांनी
हीं टवटवीत दु:खें अजुनी मलूल नाही

सांगू कशास आतां, जगण्यास लाख सबबी
शब्दास अज नटवी मखमाली झूल नाही

मिटल्या मना पटेना ही हूल कौतुकाची
गुंतेल पाय, असलें कुठलेंच खूळ नाहीं